Η εορτή της Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης στην Σταμάτα

.

Τετάρτη07Οκτώβριος2020

Η εορτή της Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης στην Σταμάτα

   Επί τη μνήμη της συνάξεως της Παναγίας της Μυρτιδιωτίσσης πανηγύρισε η ομώνυμη Ιερά Μονή στην Σταμάτα Αττικής.

Κυριακή μετά την Ύψωση στον Άγιο Κωνσταντίνο Ασπροπύργου

.

Κυριακή04Οκτώβριος2020

Κυριακή μετά την Ύψωση στον Άγιο Κωνσταντίνο Ασπροπύργου

71

   Στον Ιερό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Ασπροπύργου λειτούργησε ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Χρυσόστομος σήμερα, Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, ημέρα μνήμης της Γ' εμφανίσεως του Τιμίου Σταυρού.

   Στην ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στο μεγάλο εκείνο θαύμα που συνέβη το 1925, όταν εν ώρα αγρυπνίας για την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, κατά το  πάτριο εορτολόγιο, στην Ιερά Μονή Αγίου Θεολόγου, Υμηττού, φάνηκε στον ουρανό φωτεινός Σταυρός από τον Υμηττό έως το Φάληρο. Το γεγονός αυτό υπήρξε η αιτία για να κρατηθούν στην παράδοση οι χλευαστικώς αποκαλούμενοι «παλαιοημερολογίτες». Οι ευσεβείς εκείνοι, είχαν διαρκώς προ οφθαλμών τους τα λόγια της σημερινής Ευαγγελικής Περικοπής:  "Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι". Έτσι και εκείνοι, προκειμένου να αρέσουν στον Χριστό, αποφάσισαν σθεναρώς να σηκώσουν τον Σταυρό της κακοπάθειας και του διωγμού, και να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Γλυκυτάτου Ιησού. Καθήκον όλων μας είναι να μιμηθούμε το παράδειγμα εκείνων, «πατώντας» τον εγωισμό που δεν μας αφήνει να προσεγγίσουμε τον Χριστό. Όλοι μπορούμε, αρκεί να θέλουμε.

Ο Αγιασμός της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής και των Υμνωδών

.

Σάββατο03Οκτώβριος2020

Ο Αγιασμός της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής και των Υμνωδών

   Απόψε το απόγευμα πραγματοποιήθηκε, κατόπιν προσκλήσεως του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ. Χρυσοστόμου, ο Αγιασμός για την έναρξη των μαθημάτων της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής και της χορωδίας των Υμνωδών της Μητροπόλεώς μας.

   Με το πέρας του Αγιασμού στην ανακαινιζόμενη αίθουσα πλησίον του Ιερού Ναού Αγίου Κωνσταντίνου Ασπροπύργου, ο Σεβασμιώτατος απευθυνόμενος προς τον χοράρχη, κ. Ιωάννη Κιαχόπουλο, και τους μαθητές της Σχολής, αναφέρθηκε στην σπουδαιότητα της Βυζαντινής Μουσικής και στην αρετή της συνέπειας που πρέπει να διακρίνει τους μαθητές για να καταφέρουν να εξελιχθούν κατά Θεόν. Συγκεκριμένα, είπε ότι η Βυζαντινή Μουσική αποτελεί ένα μέσον για την ένωση με τον Θεόν διότι οι ιερές μελωδίες της ευφραίνουν τους πιστούς, διεγείρουν την κατάνυξη και ωθούν σε προσευχή. Μεγάλη ευλογία αποκομίζει εκείνος που έλαβε το τάλαντο της καλλιφωνίας από τον Χριστό, όταν το αξιοποιεί προς δόξαν Θεού, όσο μεγάλη είναι η ψυχική βλάβη για εκείνους που ενώ δύνανται να αποδώσουν, δεν καλλιεργούν το τάλαντο τους, ή κάνουν κατάχρησή του, χρησιμοποιώντας το για αλλότριους σκοπούς. Όσοι επιθυμώντας να αξιοποιήσουν το χάρισμά τους για την θεία λατρεία, προσέρχονται στην Σχολή της Βυζαντινής Μουσικής, είναι απαραίτητο να διακατέχονται από συνέπεια, η οποία διακρίνεται στην μεθοδική και ποιοτική μελέτη της ιερής τέχνης της μουσικής. Με τη συνέπεια αυτή, θα υπάρξει όχι μόνο ατομική αλλά και συλλογική αναβάθμιση της Σχολής, δεδομένου ότι ο καθηγητής, βλέποντας το ενδιαφέρον των μαθητών του, θα συνεχίσει το έργο του με περισσότερο ζήλο.

   Εν κατακλείδι, ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε τη σημασία της χορωδίας των Υμνωδών, ως ενός αποτελεσματικού οργάνου που εργάζεται για την δοξολογία του Θεού, αλλά και την τιμή της πατρίδας μας. Ευχής έργον, είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, είναι το έργο αυτό να εκατονταπλασιαστεί, διότι δεν αποτελεί κτήση ουδενός, παρά μόνο του Τριαδικού Θεού.

ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ περὶ τῆς παρούσης καταστάσεως ἐκ τῆς ἐπιδημίας τοῦ λεγομένου κορωνοϊοῦ καὶ τῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα λαμβάνονται

.

Πέμπτη01Οκτώβριος2020

ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ περὶ τῆς παρούσης καταστάσεως ἐκ τῆς ἐπιδημίας τοῦ λεγομένου κορωνοϊοῦ καὶ τῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα λαμβάνονται

 Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Ἑλλάδος ἀπευθύνει ἔκκλησιν πρὸς τὸ Χριστεπώνυμον πλήρωμα Αὐτῆς, ὅπως ἐντείνῃ τὰς προσευχὰς αὐτοῦ κατὰ τὰς δυσχερεῖς περιστάσεις τῆς χρονικῆς περιόδου, τὴν ὁποίαν διανύομεν.

Εἰδικῶς οἱ ἐν Ἑλλάδι, ὀφείλομεν πλέον τῶν ἄλλων ἀδελφῶν μας, νὰ εἴμεθα εἰς πνευματικὴν ἐγρήγορσιν καὶ νὰ ἀποφεύγωμεν τὴν ἐθνικὴν μάστιγα τῆς διχονοίας, ἔχοντες μάλιστα ἤδη ἐντονωτέραν τὴν ἀπειλὴν πολεμικῶν ἐνεργειῶν ἐκ μέρους τῶν ἐξ ἀνατολῶν προαιωνίων βαρβάρων ἐχθρῶν τοῦ ἡμετέρου Γένους. Προτρέπομεν τὸν Χριστώνυμον λαὸν τῆς Γνησίας Ἐκκλησίας νὰ μὴ μετέχῃ εἰς διχοστασίας καὶ νὰ διατηρῆ νηφαλίαν στάσιν διὰ ὅλα τὰ ζητήματα.

σον ἀφορᾶ δὲ εἰς τὸ θέμα τῆς νόσου τοῦ λεγομένου κορωνοϊοῦ καὶ τῶν συνεπειῶν ἐξ αὐτῆς εἰς τὴν εὐρυτέραν κοινωνικὴν ζωήν, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος προτρέπει πατρικῶς νὰ μὴ υἱοθετῶνται ἀκραῖαι τοποθετήσεις. Ἀφ᾽ ἑνὸς μὲν δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ λέγηται ὅτι ὁ ἐν λόγῳ ἰὸς εἶναι ἀνύπαρκτος καὶ ἄρα δὲν χρειάζονται κἄν μέτρα προστασίας, ἀφ᾽ ἑτέρου δέ, δὲν πρέπει νὰ καταλαμβανώμεθα ὑπὸ πανικοῦ. Ὁ δὲ πανικὸς πάλιν ἔχει δύο ἀντιθέτους πλευράς: Τόσον ὁ πανικὸς ἐκ τοῦ φόβου τῆς ἀσθενείας ὁδηγεῖ εἰς ἀκραίας συμπεριφοράς, ὅσον καὶ ὁ ἀνάλογος ἐκ τῆς ὑπονοίας ὅτι ὄπισθεν τῶν προστατευτικῶν μέτρων κρύπτονται ἀλλότριαι βλέψεις. Ὅ,τι καὶ νὰ συμβαίνῃ, ἡμεῖς ὀφείλομεν νὰ παραμείνωμεν σταθεροί εἰς τὴν πίστιν, ἀπτόητοι εἰς τὸ πνεῦμα, καὶ ἀτάραχοι εἰς τὴν ψυχήν, «τῇ ἐλπίδι χαίροντες, τῇ θλίψει ὑπομένοντες, τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦντες» (Πρὸς Ῥωμαίους ιβ´, 12).

Σημειωτέον, ὅτι ὁμολογουμένως ὡρισμένα ἐκ τῶν μέτρων, τὰ ὁποῖα λαμβάνουν αἱ κοσμικαὶ ἐξουσίαι, πιθανὸν νὰ ἔχουν χαρακτῆρα ὑπερβολικόν, ἐνδεχομένως δὲ νὰ εἶναι καὶ ἐσφαλμένα, ἢ ἀκόμη καὶ πρακτικῶς ἀνεφάρμοστα, ἐφ᾽ ὅσον ἄλλωστε οὐδεὶς ἐκ τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἀλάθητος, οἱ δὲ Ἰατροὶ δὲν ὁμοφωνοῦν ὡς πρὸς τὸ εἶδος καὶ τὸ εὖρος τῶν κανόνων προστασίας. Ἐπίσης δὲ ἀκόμη καὶ οἱ αὐτοὶ ἐπιστήμονες κατὰ τὸ παρελθὸν ἔχουν υἱοθετήσει ἐνίοτε διαφορετικὰς ἀπόψεις ὡς πρὸς τὸ πρόβλημα καὶ τὴν ἀντιμετώπισίν του.

ς ἐκ τούτου, εἴτε κληρικοὶ εἴμεθα, εἴτε λαϊκοί, αἱ τοποθετήσεις ἡμῶν ἐπὶ παντὸς μὴ δογματικοῦ ζητήματος (ὅπως ἐν προκειμένῳ) ὀφείλουν νὰ εἶναι ὄχι μόνον νηφάλιαι ἀλλὰ καὶ ἐπιφυλακτικαί. Ὁσάκις βεβαίως αἱ ἀποφάσεις τῶν κατὰ τόπους κοσμικῶν ἐξουσιῶν ἐπεχείρησαν τὴν ἀνάμιξιν αὐτῶν εἰς τὰ ἐσωτερικὰ τῆς Ἐκκλησίας διὰ ἐπιβολῆς ἀποφάσεων αὐτῶν εἰς ζητήματα ἀμιγῶς δογματικά, ὡς λ.χ. αἱ εἰκονομαχικαὶ ἀντιλήψεις περὶ μὴ προσκυνήσεως ἱερῶν Εἰκόνων, ἢ ἀμφισβητήσεως τοῦ Μυστηρίου τῆς Θ. Εὐχαριστίας, τότε ἀσφαλῶς ἴσχυε καὶ ἰσχύει τὸ Ἀποστολικόν: «πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις» (Πράξ. ε´, 29). 

Συνεπῶς, οὔτε ἡ παντελὴς ἀδιαφορία, ἀλλ’ οὔτε καὶ ἡ τήρησις ὑποδείξεων ἀντιθέτων εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν καὶ Παράδοσιν ἐπιτρέπονται. Ἡ Ἱερὰ ἡμῶν Σύνοδος παρακολουθεῖ τὰ ζητήματα ταῦτα καὶ δίδει γενικὰς κατευθύνσεις εἰς τοὺς Ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι δέον ὅπως ἐξειδικεύουν αὐτὰς κατὰ τὰ τοπικῶς ἰσχύοντα καὶ καθοδηγοῦν τοὺς Ἱερεῖς περὶ τοῦ ἑκάστοτε πρακτέου, ἀποφεύγοντες ἐπιβλαβεῖς δημοσίας ἀναφοράς.

ν κατακλεῖδι, ἡ Ἱερὰ ἡμῶν Σύνοδος ὑπενθυμίζει εἰς τὰ πνευματικὰ Αὐτῆς τέκνα, ὅτι πᾶσαι αἱ δοκιμασίαι, τὰς ὁποίας ἐπιτρέπει ἡ Ἀγαθὴ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ὀφείλονται εἰς τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν καὶ ἑπομένως ὀφείλομεν νὰ ἀντιμετωπίζωμεν αὐτὰς διὰ τῆς εὐλογημένης μετανοίας.

Εἰς τοὺς ἀσθενοῦντας ἐκ τῆς νόσου καὶ εἰς τοὺς οἰκείους αὐτῶν, ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς πάσχοντας ἀπὸ τὰ προαναφερθέντα μέτρα, ἐκφράζομεν τὴν προσευχητικὴν ἡμῶν συμπαράστασιν, εὐχόμενοι διὰ τὴν ἴασιν ψυχῶν τε καὶ σωμάτων, ὡς ἐπίσης ἡ Χάρις τοῦ Παναγάθου Θεοῦ ἡμῶν νὰ δώσῃ αἴσιον πέρας εἰς τὴν δοκιμασίαν ταύτην τῆς ἀνθρωπότητος διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. Ἡ ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφὴ ἡμῶν εἰς τὰς θεαρέστους ὁδοὺς θὰ ἑλκύσῃ ἀναψυχὴν καὶ εἰρήνην εἰς ἡμᾶς ἅπαντας, εἴθε δὲ τοῦτο νὰ συμβῇ ὅσον τάχιστα! 

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου Ἀθῆναι, 5/18-9-2020