Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
Τίμιον Πρεσβυτέριον,
Σεπτὴ Διακονία,
Ὁσιώτατες Μοναχές,
Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Μὲ τοὺς παρακάτω λυρικοὺς στίχους, βγαλμένους ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς σας, Ὁσιολογιωτάτη Ἡγουμένη τῆς σεβασμίας αὐτῆς Μονῆς, Γερόντισσα Παϊσία, καὶ ἀποτυπωμένους στὸ περίφημο περιοδικὸ ποὺ μὲ ὑποδειγματικὴ ἐπιμέλεια ἐκδίδετε ἐπὶ πολλὲς δεκαετίες ποτίζοντας τὶς ὅπου γῆς διψασμένες ψυχὲς μὲ τῶν θαυμάτων τὰ ρεῖθρα καὶ τοὺς ποταμοὺς τῶν χαρίτων τῆς σήμερα εὐκλεῶς τιμωμένης Ὁσίας Μητρὸς ἡμῶν Εἰρήνης, Ἡγουμένης τῆς Μονῆς τοῦ Χρυσοβαλάντου, ἐπιθυμῶ νὰ ξεκινήσω τὸν ταπεινό μου λόγο:
«Πανώριο, μυριόχρωμο, μενεξεδένιο δεῖλι,
ποὺ βάφεις κόκκινα, ξανθιὰ τοῦ σύμπαντος τὰ πλάτια
κι᾽ ὑψώνεις πρὸς τὸν Οὐρανὸ ψυχή, καρδιὰ καὶ μάτια».
Πραγματικά, ἰδιαίτερο καὶ ξεχωριστὸ στὴν διάρκεια τοῦ ἔτους εἶναι τὸ δειλινὸ ποὺ μηνύει τὴν πανήγυρη τῆς λαοφιλεστάτης Ἁγίας μας Εἰρήνης. Αὐτὸ καὶ σήμερα μᾶς μήνυσε νὰ βρεθοῦμε ἀπόψε στὸ περικαλλὲς Καστρομονάστηρο τῆς Λυκοβρύσεως καὶ πλήρεις ἀγαλλιάσεως νὰ στρέψουμε ὅλο τὸ εἶναι μας στὸν Θεὸ καὶ νὰ Τοῦ πούμε ἕνα μεγάλο «εὐχαριστῶ», διότι μᾶς χάρισε ἕνα πολύτιμο δῶρο. Τὸ θεῖο αὐτὸ καὶ πανέντιμο δῶρο ἔχει ὄνομα: Ὁσία Εἰρήνη Χρυσοβαλάντου.
Ἰλιγγιᾶ ὁ νοῦς ὅταν καλεῖται νὰ ἀποδώσει ἐγκώμιο ἐπάξιο τῆς Ὁσιοάθλου Μητρός. Πῶς νὰ τὴν χαρακτηρίσουμε; Παρθένο; Τόση ἦταν ἡ ἀγάπη της γιὰ τὴν παρθενία ὥστε γιὰ χάρη της ἐγκατέλειψε βασιλικὰ παλάτια. Ὁσία; Σὲ τέτοια ἀσκητικὰ παλαίσματα ἐπεδόθηκε καὶ τόσο ἐξέτηξε τὴν σάρκα, ὥστε μάλλον καὶ μαρτυρικοῦ στεφάνου ἀξιώθηκε παρὰ τοῦ Ἀθλοθέτου Θεοῦ. Πρέσβειρα; Οἱ εἰκόνες μιλοῦν ἀπὸ μόνες τους: τὸ Μοναστήρι αὐτό, σὰν ἄλλος παράδεισος, τῆς πρεσβείας της καρπός. Ἡ περίτεχνη εἰκόνα της, κατάμεστη ἀναθημάτων, τῆς πρεσβείας της καρπός. Ἡ ὡς ψάμμον θαλάσσης πληθὺς τῶν προσκυνητῶν ποὺ γονυπετεῖς καταθέτουν τὰ εὐσεβῆ αἰτήματα καὶ τὴν εὐγνωμοσύνη τους, ξανὰ καὶ πάλι τῆς πρεσβείας της καρπός.
Οἱ ἄπειρες ἰάσεις ἀσθενῶν, ἡ χορήγηση καρποῦ κοιλίας σὲ ἄτεκνα ζευγάρια καὶ οἱ παντοιότροπες σωστικὲς ἐπεμβάσεις της, θαυμαστές. Θαυμαστότερος, ὅμως, τυγχάνει ὁ βίος της ἐξοχωτάτης ἐν Ὁσίαις Μητρός.
Ἀπαρνήθηκε τιμές, πλούτη, ἀνέσεις καὶ ὁτιδήποτε ὀνειρεύονται διαχρονικὰ οἱ περισσότεροι τῶν ἀνθρώπων. Ἀντ᾽ αὐτῶν, προτίμησε τὴν ἀντίθετη ὁδό, ἐκείνη ποὺ χάραξε ὁ Σταυρωθεὶς καὶ Ἀναστὰς Σωτήρας Χριστός, ὁ Μόνος Νυμφίος τῆς καρδιᾶς της. Περιβλήθηκε τὸ ἔνδυμα τῆς ἁγνότητας, ἁρματώθηκε μὲ τὴν ἐγκράτεια, φόρεσε τὴν περικεφαλαία τῆς ἀγάπης καὶ μὲ ὅπλο τὴν ταπείνωση εἰσῆλθε στὴν Ἀγγελομίμητη Μοναχικὴ Πολιτεία καὶ διέπρεψε ἀπὸ τὰ νεανικά της χρόνια. Τὰ σπάνια χαρίσματά της τὴν ἀνέδειξαν Ἡγουμένη στὸ κλεινὸ Μοναστήρι τοῦ Χρυσοβαλάντου ποὺ ἁγίαζε τὴν Βασιλεύουσα Πόλη τοῦ Κωνσταντίνου. Γιὰ νύκτες καὶ ἡμέρες ὁλόκληρες προσευχόταν μὲ ὑψωμένα τὰ χέρια μὴν ὑπολογίζοντας οὔτε τὸν σωματικὸ κόπο ἀλλὰ οὔτε καὶ αὐτὰ τὰ δόλια τεχνάσματα τοῦ πονηροῦ. Ὁ νοῦς της διαρκῶς στὰ θεῖα ἦταν στραμμένος. Μέχρι καὶ τὰ ὑψηλὰ κυπαρίσσια λύγιζαν μπροστά της σὰν προσευχόταν μὲ τόση παρρησία πρὸς τὸν Θεό. Ἔφθασε σὲ σημεῖο νὰ σὲ βλέπει καὶ νὰ γνωρίζει τὶ ἔχεις στὴν ψυχή σου. Καὶ σὰν κατέκτησε τὴν κορυφὴ τῆς πνευματικῆς ζωῆς, τὴν Θέωση, σὰν ἐπίγειο βραβεῖο ἀξιώθηκε νὰ γευθεῖ τὰ παραδείσια μῆλα ποὺ τὴς κόμισε ὁ Εὐαγγελιστὴς τῆς Ἀγάπης, Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, ἀπὸ αὐτὴν τὴν ποθητὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Κάποτε, ἐκπλήρωσε τὸ κοινὸν χρέος τοῦ θανάτου, μὰ ἡ ψυχή της σὰν ἀετὸς πέταξε στὸν Κύριό μας. Τοῦ εἶχε ζητήσει νὰ μὴν τὴν δοξάσει ἐπὶ γῆς. Ἐκεῖνος ἄκουσε τὴν προσευχή της. Γιὰ χίλια χρόνια καμία ἰδιαίτερη τιμὴ στὸ πρόσωπό της, λησμονημένη παντελῶς. Μά, ὁ κόσμος εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ μία ἰσχυρὴ πρεσβεία. Τότε ὁ Θεὸς ἀφαίρεσε τὸ κάλυμμα καὶ ξεχύθηκαν παντοῦ τὰ ἡδύπνοα μῦρα τῆς Ὁσίας τοῦ Χρυσοβαλάντου.
Ὅλη αὐτὴ ἡ εὐλογημένη πορεία, δὲν σχηματίσθηκε μόνη της. Προηγήθηκε κάτι: μία ἐπιλογή. Ἡ Ὁσία μας Εἰρήνη ἐπέλεξε νὰ ἀρέσει στὸν Θεό. Ὄχι στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων. Αὐτὴ ἡ ἐπιλογή της διαμόρφωσε ὅλες τὶς κινήσεις της, τὶς σκέψεις της, τὸν βίο της.
Ἐκείνη ἔκανε τὴν σωστὴ ἐπιλογή. Καὶ τώρα ἔρχεται τὸ ἐρώτημα: ἐμεῖς, τί ἐπιλέγουμε; Ζωὴ μὲ τὸν Χριστό, ἢ μὲ τὸν κόσμο; Ζωὴ μὲ τὸν ἀγῶνα, ἢ μὲ τὸν ἀτομισμό; Τελικά, ζωὴ μὲ τὴν Ζωή, ἢ μὲ τὸν θάνατο. Ὁ καθένας ἂς σκεφθεῖ καὶ ἂς ἐπιλέξει.
Πάντως, ὁ τόπος αὐτὸς χτίσθηκε καὶ καλλωπίσθηκε καὶ κατέστη λιμάνι πνευματικὸ ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ἐπέλεξαν τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὸν κόσμο, τὴν Ζωὴ ἀπὸ τὸν θάνατο: τὸν μακαριστὸ Ἐπίσκοπο Κυκλάδων κυρὸ Γαβριὴλ καὶ τὶς Ὁσιώτατες Γερόντισσες Μελετία καὶ Παϊσία Α´. Οἱ ἀγαπῶντες τὴν Ἁγία Εἰρήνη ὀφείλουμε πολλὰ σὲ αὐτὲς τὶς τρεῖς σπουδαῖες προσωπικότητες, ἀλλὰ καὶ στοὺς διαδόχους αὐτῶν, τὴν μακαριστὴ Γερόντισσα Ἀρσενία καὶ τὴν νῦν πηδαλιοῦχο τῆς Μονῆς, Ὁσιολογιωτάτη Γερόντισσα Παϊσία Β´ καὶ τὴν περὶ αὐτὴν Ἱερὰ Ἀδελφότητα. Χάρη στὰ πρόσωπα αὐτὰ ἐξαπλώθηκε ἡ τιμὴ καὶ ἡ δόξα τῆς Ἁγίας μας. Καὶ ἐπειδή, Γερόντισσα, τόσο τιμήσατε, ὡς Ἀδελφότητα, τὴν Ἁγία Εἰρήνη, γιὰ αὐτὸ καὶ τόσο τιμηθήκατε ἀπὸ αὐτήν, καθὼς «οἱ τιμῶντες τὸν τιμώμενον τιμῶνται διὰ τοῦ τιμωμένου». Σᾶς εὔχομαι μὲ περισσότερο ζῆλο καὶ δύναμη, μὲ ἀνακαινισμένη ὡς ἀετοῦ τὴν νεότητα, νὰ συνεχίσετε νὰ τὴν τιμᾶτε, ὁδηγῶντας τὴν ἐκλεκτή σας ποίμνη «ἔνθα τῶν εὐφραινομένων ἐστιν ἡ κατοικία». Εἴθε νεάνιδες κόρες νὰ ἀγαπήσουν τὴν ἁγνὴ καὶ ὡραία ζωὴ τῆς Μοναχικῆς Πολιτείας καὶ πλησίον σας νὰ μάθουν τί ἐστιν ἀφιέρωση.
Ἐν κατακλείδι, εὔχομαι ἡ Ἁγία Εἰρήνη νὰ εἶναι πάντα κοντά μας καὶ μὲ τὴν ἰσχυρὴ πρεσβεία της νὰ χορηγεῖ στὶς ψυχές μας εἰρήνη, ταπείνωση καὶ ἀγάπη!
Ἔτη πολλὰ σὲ ὅλους καὶ καλὴ συνέχεια τῆς Ἱερᾶς Ἀγρυπνίας !
