Οἱ περισσότεροι τῶν ἀνθρώπων τρέμουν ὅταν ἀκοῦνε τὴν λέξη «τάφος». Τοὺς θυμίζει ὅτι, κάποτε, ὅλα ὅσα βλέπουν τὰ μάτια μας, ψηλαφοῦν τὰ χέρια μας καὶ ἀκοῦν τὰ ὦτα μας, μέσα σὲ μία στιγμή, πολὺ ἁπλά, θὰ σβήσουν, θὰ χαθοῦν. Τοὺς θυμίζει τὴν τελευταία κατοικία τοῦ ἀνθρώπου· τοῦ ἀνθρώπου, βεβαίως, ποὺ ἐπιλέγει νὰ θαφτεῖ στὴν γῆ ἀπὸ ὅπου πλάσθηκε, καὶ ὄχι νὰ γίνει στάχτη καὶ σκόνη σὲ κάποιο ἀποτεφρωτήριο.
Εἶμαι βέβαιος ὅτι πολλοὶ θὰ σκεφθεῖτε: τί μακάβρια ἀρχὴ μιᾶς ὁμιλίας γιὰ τὴν Ἀνάσταση!
Ἒ τότε γιατί; Γιατὶ ὅλοι μὲ στολισμένες τὶς λαμπάδες μας ἤρθαμε τὴν ἱερὴ αὐτὴ νύχτα στὴν Ἐκκλησία γιὰ νὰ λάβουμε τὸ ἅγιο Φῶς; Ἀπὸ ποῦ βγῆκε αὐτὸ τὸ Φῶς; Ἀπὸ ἕναν Τάφο δὲν πηγάζει; Πράγματι! Ἀπὸ τὸν Τάφο ὅπου ἔσπασαν τὰ αἰώνια δεσμὰ τοῦ θανάτου καὶ καταργήθηκε ἡ ἐξουσία τοῦ διαβόλου. Ἀπὸ τὸν Τάφο ὅπου ὁ ἄνθρωπος ἔγινε ξανὰ ἐλεύθερος. Ἀπὸ τὸν Τάφο ἐκ τοῦ ὁποίου πλημμύρισε ὁ κόσμος Ἀνάσταση, Ζωὴ καὶ Χαρά.
Μέσα ἀπὸ τὸν Πανάγιο Τάφο, ἀπὸ ὅπου ἐξῆλθε Θριαμβευτὴς ὁ Ἄρχοντας τῆς Πίστεώς μας, ὁ θάνατος παύει νὰ θεωρεῖται ἐχθρὸς καὶ γίνεται γιὰ ἐμᾶς οἰκεῖος. Ὅταν ὅλοι μας ἐξήλθαμε ἐκ κοιλίας τῆς μητρὸς καὶ εἴδαμε τὸ πρῶτο φῶς τῆς ζωῆς, κλάψαμε γοερά. Νομίζαμε πὼς χάσαμε τὸν κόσμο μας. Στὴν πραγματικότητα, ὅμως, εἰσοδεύσαμε σὲ ἕναν κόσμο ἀπείρως ἀνώτερο τοῦ πρώτου. Τὸ Πάσχα τοῦ Χριστοῦ μᾶς διδάσκει ὅτι ὁ τάφος εἶναι, τελικά, τὸ δικό μας Πάσχα, ποὺ σημαίνει «διάβαση». Εἶναι ἡ δική μας διάβαση ἀπὸ αὐτὸν τὸν κόσμο τῆς σκιᾶς, ἀπὸ αὐτὸν τὸν κόσμο τῆς προσωπικῆς μας σταύρωσης, στὸν ἄλλον κόσμο, τὸν ἀπείρως ἀνώτερο, τὸν κόσμο τῆς ἀληθινῆς Ζωῆς, ὅπου ὄχι ἡ ἀδικία, οὔτε οἱ πίκρες, οὔτε οἱ ἀδελφοκτόνοι πόλεμοι, οὔτε ἡ ἀνθρώπινη κακία χωράει, ἀλλὰ μόνο τὸ Φῶς τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ.
Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ἂς ἀκούσουμε μὲ προσοχὴ καὶ ἂς ἀποδεχθοῦμε μὲ προθυμία τὴν πρόσκληση ποὺ μᾶς ἀπευθύνει ὁ ἱερὸς ποιητῆς:
«Δεῦτε πόμα πίωμεν καινόν, οὐκ ἐκ πέτρας ἀγόνου τερατουργούμενον, ἀλλ' ἀφθαρσίας πηγήν, ἐκ τάφου ὀμβρήσαντος Χριστοῦ».
Μερικὲς ἑκατοντάδες χρόνια πρὸ Χριστοῦ, ὁ Προφήτης Μωϋσῆς, καθὼς ὁδηγοῦσε τὸν λαὸ τοῦ Ἰσραὴλ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο στὴν γῆ τῆς ἐπαγγελίας, συνάντησε ἕνα μεγάλο πρόβλημα. Τὸ νερὸ τοῦ πολυάριθμου λαοῦ τελείωσε, ἡ γῆ στὴν ὁποία βρίσκονταν ἦταν ἔρημος καὶ ὁ κόσμος κινδύνευσε νὰ πεθάνει ἀπὸ τὴν δίψα. Τότε, ὁ Μωϋσῆς, μὲ ἀπόλυτη πίστη στὸν Θεό, χτύπησε μὲ τὴν ράβδο του μία πέτρα καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἄγονη πέτρα ἐξῆλθε νερὸ ἄφθονο μὲ ἀποτέλεσμα νὰ σωθεῖ ὁ λαός. Μήπως σᾶς ἐντυπωσιάζει τὸ θαῦμα αὐτό; Μήπως σκέπτεσθε ὅτι θὰ θέλατε πολὺ νὰ βιώνατε κὶ ἐσεῖς κάτι τέτοιο; Λοιπόν, μάθετε ὅτι ἐμεῖς ἀπολαμβάνουμε μεγαλύτερη εὐλογία καὶ ἐντυπωσιακότερο θαῦμα. Οἱ ἰσραηλίτες ἤπιαν τὸ νερὸ ἀπὸ τὴν πέτρα, μὰ ἦταν ἕνα ἁπλὸ νερὸ ποὺ ἀνακούφισε προσωρινὰ τὰ σῶματά τους. Μόλις τελείωσε ἡ ἐπίδρασή του, δίψασαν ξανά. Ὁ Χριστός, σήμερα, ἀπὸ τὸν ἄνυδρο, πέτρινο Τάφο Του ἔκανε νὰ ἀναβλύσει γιὰ ἐμᾶς ἕνα ποτὸ καινούργιο, ἕνα ποτὸ ποὺ πίνοντάς το, οἱ ψυχές μας ποτὲ δὲν θα διψάσουν ξανά: τὸ ποτὸ αὐτὸ λέγεται «Ἀνάσταση».
Μὴν βραδύνουμε καὶ μὴν ἀμελήσουμε! Ἂς δώσουμε στὸν ἑαυτό μας τὴν εὐκαιρία νὰ πιεῖ ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἱερὸ ποτό. Πῶς θὰ γίνει αὐτό; Ὅταν θέσουμε ὡς κέντρο τῆς ζωῆς μας τὴν Ἀνάσταση. Τότε, ποιός πόλεμος θὰ μᾶς φοβήσει; Τότε ποιά ἀδικία θὰ μᾶς καταβάλει; Ποιά ἀπαρηγόρητη θλίψη θὰ βρεῖ θέση στὴν καρδιά μας; Τὰ πάντα θὰ ξεπερνῶνται δυναμικά, ἀποφασιστικὰ καί, πρὸ πάντων, χριστιανικά, μὲ πολύτιμα ὅπλα τὴν ἀγάπη καὶ τὴν συγχώρεση. Εἴδαμε ὅτι ὁ Κύριός μας ὑπέστη τὰ φρικτότερα τῶν ἐγκλημάτων, μὲ ἀποκορύφωμα τὴν Σταύρωσή Του. Ποιά ἦταν ἡ ἀντιμετώπισή Του; Ἐνῷ μποροῦσε μὲ ἕνα Του νεῦμα νὰ συντρίψει τὸ σύμπαν, ἐν τούτοις μὲ ἀπόλυτη ἀγάπη γιὰ τὸν ἄνθρωπο ὑπέμεινε σιωπηλά καὶ συγχώρεσε εἰλικρινά. Τὸ ἀποτέλεσμα; Ἀνεδείχθη νικητῆς τῶν αἰώνων. Οἱ δὲ σταυρωτές του; «Τὸ μνημόσυνον αὐτῶν ἀπώλετο μετ᾽ ἤχου»!
Γιατί; Διότι συνειδητὰ ἀρνήθηκαν νὰ πιοῦν ἀπὸ τὸ θεῖον πόμα τῆς Ἀναστάσεως. Τὸ αὐτὸ συμβαίνει διαχρονικά: ὅποιος ἀρνεῖται νὰ πλημμυρίσει ἀπὸ Ἀνάσταση, σπέρνει σκοτάδι, ἐξαπολύει πολέμους, προκαλεῖ σχίσματα καί, τελικά, πεθαίνει καὶ χάνεται. Ἐμεῖς ἂς μὴν ἀκολουθήσουμε αὐτὴ τὴν ὁδό. Ἂς φερθοῦμε ἔξυπνα. Ἂς ἀφήσουμε στὸν Χριστὸ νὰ μιλήσει στὶς καρδιές μας. Ἂς προσπαθήσουμε νὰ Τὸν ἀγαπήσουμε. Ἐκεῖνος θὰ δεῖ τὴν προσπάθεια καὶ θὰ ἀνταποδώσει μὲ τὴν Χάρη Του. Τότε, θὰ ἔχουμε ἐξασφαλίσει τὴν Ζωὴ καὶ ὅλος ὁ βίος μας θὰ εἶναι ἕνα κήρυγμα, τὸ μεγαλύτερο, τὸ πλέον χαρμόσυνο, τὸ πιὸ ἀνατρεπτικό· τὸ κήρυγμα ὅτι:
Χριστὸς Ἀνέστη!
Ἡ Χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως νὰ πλημμυρίζει ὅλους!
Ὁ Ἐπίσκοπός σας,
† ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος
