Σε κλίμα απέραντης συγκίνησης παρουσιάσθηκε απόψε στο Δημοτικό Κινηματοθέατρο Ασπροπύργου «Γαλαξίας» το έργο μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου με τίτλο: «κάποτε να κλώσκουμες», το οποίο σημαίνει «κάποτε να επιστρέψουμε».
Το «κάποτε να κλώσκουμες» μέσα από αφηγήσεις, σύγχρονα και παλαιότερα άσματα και πλούσιο φωτογραφικό υλικό κατάφερε να μεταφέρει στο τώρα τον πόνο, τα τραύματα και τις αναμνήσεις δύο αδερφών που αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν την όμορφη και γλυκιά πατρίδα τους υπό την απειλή της σφαγής που τους επεφύλασσε το κεμαλικό καθεστώς με την ύπουλη υποστήριξη πολλών και διαφόρων εκ των σημερινών εταίρων που με λόγια δακρύβρεχτα κάνουν λόγο για ειρήνη και ανθρώπινα δικαιώματα. Τα δύο αδέρφια, μα και όλοι όσοι έφυγαν από τον Πόντο και την υπόλοιπη Μικρά Ασία, την ώρα που τράβηξαν τον δρόμο της προσφυγιάς δεν περίμεναν ότι θα έβλεπαν για τελευταία φορά την πατρίδα τους, για αυτό καθ᾽ όλη την διάρκεια της υπόλοιπης ζωής τους ένα όραμα και έναν πόθο είχαν: «κάποτε να επιστρέψουν». Μπορεί να μην τα κατάφεραν. Μπορεί ούτε εμείς να τα καταφέρουμε υπό τις παρούσες συνθήκες όπου πολλές φορές επιβάλλεται η κακία, η βία και η αδικία. Για όλους εμάς, όμως, τα τέκνα του Κυρίου Ιησού Χριστού, υπάρχει η ελπίδα της Αναστάσεως, η οποία στο τέλος αναδεικνύεται νικήτρια της ιστορίας. Με την Ανάσταση των νεκρών κατά την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας, όσοι στο τώρα αγωνισθούμε να τηρήσουμε τις άγιες εντολές Του, θα έχουμε την ευλογία να απολαύσουμε την επιστροφή στον «άνω Πόντο», όπου κανένας Κεμάλ, κανένας Τοπάλ Οσμάν και καμιά άλλη Γενοκτονία δεν θα έχουν θέση.
Την συγγραφή του έργου και την σκηνοθεσία ανέλαβε κατόπιν προτροπής του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ. Χρυσοστόμου ο Διάκονος π. Χρυσόστομος Κοσμοσωτειριώτης, ο οποίος μετά της κατά σάρκα αδελφής του, Ιωάννα Κωνσταντινίδου, ανέλαβαν την αφήγηση.
Στην ιστορία παρεμβάλλονταν άσματα, τα οποία απέδωσαν αριστοτεχνικά οι άξιοι καλλιτέχνες: Δημήτρης Καρασαββίδης, Γιάννης Ξανθόπουλος, Γιάννης Μιχαηλίδης και Βασίλειος Σεμερτζίδης, καθώς και ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Χρυσόστομος.
Τους μονωδούς συνόδευσε η μεικτή Χορωδία της Μητροπόλεώς μας «Υμνωδοί», υπό την διεύθυνση της Μαρίας Παπαδοπούλου.
Καθ᾽ όλη την διάρκεια του έργου, σε μεγάλη οθόνη προβάλλονταν εικόνες επιμελημένες με μοναδική έμπνευση και καλλαισθησία από τον Πρωτοσύγκελλο της Μητροπόλεώς μας, π. Μιχαήλ Κωνσταντινίδη.
Τα χορευτικά μέρη του έργου ανέλαβε το χορευτικό τμήμα του Συλλόγου Ποντίων Ασπροπύργου «Ακρίτες του Πόντου», ενώ τον πρωτότυπο χορό των μαχαιριών απέδωσαν οι Ισαάκ Τσούλφας και Μιχαήλ Κωνσταντινίδης.
Με την παρουσία τους τίμησαν το έργο οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Θεσσαλονίκης κ. Γρηγόριος και Δημητριάδος κ. Φώτιος, καθώς και ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ταλαντίου κ. Καλλίνικος, ο Δήμαρχος Ασπροπύργου, Βουλευτής, Αντιδήμαρχοι, επί κεφαλής παρατάξεων και Μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Ασπροπύργου.
Την ορχήστρα συγκρότησαν εθελοντικά ο Γιώργος Παπαδόπουλος (λύρα), ο Ιορδάνης Καρακασίδης (λύρα), ο Παναγιώτης Δημητρακόπουλος (κανονάκι), ο Χάρης Παπαδόπουλος (νέυ), ο Γιώργος Τυρεκίδης (πλήκτρα), ο Φίλιππος Πουρπουτίδης (κρουστά), ο Παύλος Σταματίδης (τύμπανα).
Τόσο τον πρόλογο, όσο και τις, μετά το τέλος του έργου, ευχαριστίες εκ μέρους του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας απηύθυνε ο Διάκονος π. Χρυσόστομος.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Χρυσόστομος επιλόγησε το έργο λέγοντας χαρακτηρισθηκά ότι είναι ευλογία όταν από μία οικογένεια βγαίνουν νέα παιδιά και καταθέτουν την ψυχή τους για τον πολιτισμό και την ιστορία της πατρίδος μας. Όταν τα παιδιά λαμβάνουν αρχές για να υπηρετήσουν τα ανώτερα ιδανικά μας, την πίστη, τον πολιτισμό, την μνήμη, έχουν σημαντικά ψυχικά αποθέματα που τους εμποδίζουν να πέφτουν στο κενό για να θέσουν τέρμα στη ζωή τους.
Το μήνυμα του Σεβασμιωτάτου το οποίο περιλήφθηκε στο πρόγραμμα που διανεμήθηκε στους θεατές και προβλήθηκε επί μεγάλης οθόνης είχε ως εξής:
Τὸ ἔργο «Κάποτε νὰ κλώσκουμες» εἶναι κατάθεση ψυχῆς
καὶ μνημόσυνο ἱερὸ γιὰ τὶς 353.000 ψυχὲς
τῶν γενοκτονηθέντων Ἑλλήνων τοῦ Πόντου.
Ἡ μνήμη εἶναι χρέος, ἡ τιμὴ καθῆκον,
ἡ δικαίωσή τους σημαία μας.
Εὐχή μου «κάποτε νὰ κλώσκουμες»
στὶς ἀρχές μας, στὸ πρῶτο φῶς τῆς ἡμέρας.
† ὁ Ἀττικῆς καὶ Βοιωτίας Χρυσόστομος
